Zbog nepovoljnog ponašanja aviona Aero-2 u prevučenom letu u tvornici Utva od početka 50-tih razvijano je novo krilo istih dimenzija, ali s aerodinamičkim vitoperenjem. To je postignuto povećanjem radijusa napadnog brida pa je tako stvoreno krilo koje je u prevučenom letu rezultiralo padom aviona na nos uz blagi nagib na krilo. Na taj način ispravljene su nepovoljne osobine prevučenog leta Aera-2, ali navedeni aeroprofil je ušao u primjenu tek na novom školskom avionu Aero-3.

Aero-3 je projektirao inž. Đorđe Petković, a proizvodio se u tvornici Utva u Pančevu. Poput svog prethodnika i Aero-3 je bio potpuno drvene konstrukcije. Opremljen je klipnim motorom tipa "bokser" Lycoming 0-435-1 od 132 kW (180 KS), drvenom dvokrakom elisom i vrlo modernom kabinom za to vrijeme. Pogonska grupa pokazala se vrlo pouzdanom, tako da godinama nije zabilježen nijedan puni otkaz navedenog motora.

U odnosu na Aero-2B, Aero-3 je tijekom razvoja i sa novom pogonskom grupom povećao masu za skoro 200 kg. Zbog jače pogonske grupe je ipak zadržao isti nivo za izvođenje evolucija. Avion je imao zadovoljavajuće osobine i u prevučenom letu tj. u pilotskom žargonu "opraštao je greške" mladih pilota, što je značajno smanjilo broj udesa.

U tvornici Utva izrađeno je 110 komada aviona Aero-3 u periodu od 1954. do 1960. godine. U pilotskoj školi Ratnog vazduhoplovstva bio je od 1954. godine, a u VSJ se koristi od 1961. godine.